Door Anoniem: Door Erik van Straten:
(ziet weinig risico in NL voor compromised root CAs )
Een m.i. veel groter risico dan bij het kopiejatten van private keys passend bij (root-, internediate- of leaf) certificaten bestaat bij ofwel BGP-hijacks ofwel bij dusdanige DNS-manipulatie dat zowel (Domain Validated) certificaatuitgevers als browser-gebruikers naar nepwebsite(s) worden gestuurd. "Dankzij" de normalisatie van 1FA DV-certificaten.
Ik snap werkelijk niet waarom je dat denkt .
Met de private key van een trusted root/intermediate kun je werkelijk vrijwel _iedere_ site (of : code, sommige intermediates waren code-signers) nagenoeg onmerkbaar spoofen .
En voor relatief lange tijd.
(vrijwel : sommige applicaties doen aan certificate pinning - controleren dat de signer of certificaat zelf is wie ze verwachten. Stuxnet werd zo ontdekt omdat Chrome dit controleerde voor de google suite . )
Certificate Pinning is kanslozer met de steeds kortere levensduur van certificaten.
Wat wel helpt is CAA (
https://en.wikipedia.org/wiki/DNS_Certification_Authority_Authorization).
Door Anoniem: In het stuk dat ik wegknipte stel je eerst dat je MITM moet worden om er iets mee te doen door bijvoorveeld een DNS of BGP aanval - en zie je dat blijkbaar als relatief lastig .
Niet alleen ik, ook Mozilla (
https://lwn.net/Articles/1101643/):
An attacker who could intercept a user's connection could use those certificates to impersonate websites and potentially read or modify traffic.
En Dan Goodin (
https://arstechnica.com/security/2026/10/the-internet-goes-on-high-alert-after-discovery-of-8-compromised-tls-certs/):
One caveat: exploiting compromised certificates requires an active adversary-in-the-middle attack, meaning the attacker must act as a proxy between two TLS parties and receive encrypted traffic, decrypt it, reencrypt it, and send it to the other party. Such capabilities, in some cases, are usually limited to only the most well-resourced attackers. People with control of a local network—at a coffee shop, university, or other organization—face much less of a challenge.
Grootschalige aanvallen zijn alleen mogelijk als cybercriminelen (of foute overheden) toegang hebben tot "de backbone" van internet in een land (op bijv. ISP-niveau) of knooppunten tussen meerdere landen (denk in NL aan AmsIX). Bovendien zijn de meeste browsers ondertussen geüpdated met blocklists van de betrokken certificaten.
Public WiFi (met evil twin of gehackte netwerkapparatuur) is ook een risico, maar denkbare aanvallen zijn in de meeste gevallen kleinschalig. Maar omdat de meeste browsers standaard niet waarschuwen voor http zijn daar, ook zonder onterecht uitgegeven certificaten, hijacks van verbindingen eenvoudig mogelijk - zonder dat de browser-gebruiker gewaarschuwd wordt.
Door Anoniem: En vlak daarna wil je je stokpaarde bespringen en roep je hoe erg domain validated certificaten zijn vanwege het risico op dns of bgp hijacks - waarin een derde partij (erg zichtbaar) voor een enkele site een certificaat aanvraagt en gebruikt . SURE DUDE .
Dat kan voor een enkele site maar ook meerdere (
https://www.theregister.com/security/2026/10/07/attackers-hijacked-top-level-domains-minted-fake-security-certs-for-google-and-other-orgs/5301718).
Voorbeelden van BGP hijacks:
https://www.kentik.com/blog/bgp-hijacks-targeting-cryptocurrency-services/ en
https://www.certik.com/blog/bgp-hijacking-the-usd1-9m-klayswap-attack-through-manipulated-network-flow. Zelf heb ik ooit een heel stel BGP hijacks op
https://infosec.exchange beschreven (incl. eigen onderzoek) maar helaas staan die toots niet meer online (ik moet die tekst nog wel ergens hebben maar ik heb nu geen zin om te zoeken).
Maar sowieso kijken mensen niet goed naar domeinnamen in de adresbalk van hun browser (zie bijv. de nep Roblox sites die ik beschrijf onderin
https://todon.nl/@ErikvanStraten/117389256050839674 en de volstrekt onzinnige domeinnamen gebruikt voor de recente Whatsapp scam, onderdeel van een draad:
https://todon.nl/@ErikvanStraten/117468804351650112).